بەدەستی ڕاستمان لەمەچەكدا دەستی چەپمان دەگرین و له ژێر سنگماندا دایدەنێین، واته له سەروو ناوكەوه دەبێت دەستمان بگرین.

 

دوعای دەست پێكردنی نوێژ بخوێنە و بڵێ: (سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَبِحَمْدِكَ وَتَبَارَكَ اسْمُكَ وَتَعَالَى جَدُّكَ وَلاَ إِلَهَ غَيْرُكَ). واته‌ : خودایه‌ پاکی و بێ گه‌ردی و ستايش بۆتۆیه‌، وه‌ ناوی تۆ پيرۆز بێت و فه‌ڕو به‌ره‌که‌تی زۆر بێت و گه‌وره‌یی و ده‌سه‌ڵاتت بڵند بێت و هیچ په‌رستراوێک نيه‌ به‌هه‌ق جگه‌ له‌تۆ .         
یاخود بڵێ: (اللَّهُمَّ بَاعِدْ بَيْنِي وَبَيْنَ خَطَايَايَ كَمَا بَاعَدْتَ بَيْنَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ، اللَّهُمَّ نَقِّنِي مِنْ خَطَايَايَ، كَمَا يُنَقَّى الثَّوْبُ الْأَ بْيَضُ مِنَ الدَّنَسِ، اللَّهُمَّ اغْسِلْنِي مِنْ خَطَايَايَ بِالثَّلْجِ وّالْمَاءِ وَالْبَرَدِ). واته‌: خودایه‌ نێوان من و گوناهه‌کانم دوور بخه‌ره‌وه‌ وه‌ک چۆن رۆژهه‌ڵات و رۆژئاوات له‌یه‌ک دوورخستۆته‌وه‌، خودایه‌ له‌گوناهه‌کانم پاکم بکه‌ره‌وه‌ هه‌روه‌کو چۆن کراسی سپی له‌چڵک پاک ده‌بێته‌وه‌، خودایه‌ له‌ گوناهه‌کانم بمشۆره‌وه‌ به‌ به‌فر و باران و ته‌رزه‌ .  

سورەتی (الفاتحه) بخوێنە,"خوێندنه‌وه‌ی فاتیحه‌ له‌ هه‌موو ركا‌ته‌كاندا واجیبه‌ "وە روكنێكە لە روکنەکانی نوێژ، به‌بێ خویندنی فاتیحه‌ نوێژەکەت تەواو نابێ" ...... بەم شیوەیە بیخوێنە:

أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيم

أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيم

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِِ

الْحَمْدُ للّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ

الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

مَالِكِ يَوْمِ الدِّينِ

إِيَّاكَ نَعْبُدُ وإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ

اِهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ

صِرَاطَ الَّذِينَ أنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَلاَ الضَّالِّيِنَ

آميــــــن

دوای ئەوەی کە سورەتی (الفاتحه)ـه ت خوێند و گوتت (آميــــــن)، پاش هەناسەیەک سورەتێکی دیکە بخوێنە ..... بۆ نمونە سورەتی (ألإخلاص):

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِِ

قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ

اللَّهُ الصَّمَدُ

لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ

وَلَمْ يَكُن لَّهُ كُفُوًا أَحَدٌ

ئه وجا (الله اكبر) بكه و وێنەی ته كبیرەی یەكەم جار، تا نەرمەی گوێ یاخود تا ئاستی سەرشانەكان، دەستەكانت بكەرەوه با لەپی دەستەكانت ڕوەو قیبله بێت وپەنجەكانت جووت بێت....

  ئینجا دەچیە (ڕکوع)، له ڕكوعدا پشتت بچەمێنه و به هەردوو ده ستت سەر چۆكەكانت بگره و پشتت تەخت و ڕێك بكه و سێ جار بلێ:   سُـبْحَانَ رَبِّـَى الْعَظيِمِ  (پاکی و بێگەردی بۆ خودای گەورەم)...

    

  لە (رکوع) ڕاست دەبیەوە تا پشتت ڕێک دەبێتەوە و بە جوانی بە پێوە دەوەستیت و دەڵێی: سَمِـعَ اللهُ لِمَـنْ حَمِـدَه، كه ڕێك وه ستایت و له جوڵه كه وتیت ده ڵێیت رَبَّنـا وَلَك َالحَمْـدُ... (خودا گوێی لەو کەسە بۆ و، کە سوپاس و ستایشی کرد، پەروەردگارمان! سوپاس و ستایش هەر بۆتۆیە).